Κεφάλαιο 6: "Νανούρισμα στη Βατραχία"
Ναι! Ζήτω!
Ααχ.
Τι ωραία περνάμε την τελευταία μας μέρα... πάμε
στης Αδελαΐδας. Το ταξίδι τελείωσε.
Σύντομα θα είμαι πάλι σπίτι.
Δεν θα να ανησυχώ πια ούτε για τον ξυλοκόπο
ή το κτήνος ή ό,τι άλλο, κι εσύ δε θα χρειάζεται
να μας ανέχεσαι πια. Πάω στοίχημα ότι χαίρεσαι,
- ε, Βεατρίκη; - Τι; Α ναι. Βέβαια.
Είσαι καλά; Ακούγεται αναπάντεχα σκεπτική.
- Τι; Συγνώμη. Απλά σκέφτομαι. - Χμμ.
♪ Ω, στο βοσκοτόπι πάμε την Αδελαΐδα να ρωτάμε ♪
♪ αν ξέρει να μας στείλει απ 'κει που ήρθαμε ♪
♪ Δε ξέρω ποια είναι ή πώς είναι ή πότε, τι, γιατί είναι ♪
♪ Όσο για το πού είναι, είναι εκεί που θα πάμε ♪
♪ στην Αδελαΐδα, στην Αδελαΐδα ♪
♪ Ελάτε και μπείτε στην Αδελαϊδοπαρέλαση ♪
♪ Αδελαΐδα, στην Αδελαΐδα ♪
♪ Σήμερα στης Αδελαΐδας πάμε ♪
Πω. Επιτέλους πάμε σπίτι.
Μα τι τρέχει με τη Βεατρίκη;
Δεν ξέρω. Τι τρέχει με τον Τζορτζ Ουάσινγκτον
και είναι γυμνός;
- Τι; - Όλοι οι άλλοι βάτραχοι είναι καλοντυμένοι.
Είναι παρίας, και κρυώνει.
- Δες πόσο κρύα είναι τα πόδια του. - Όχι.
Θα πρέπει να είναι κρύα, Γκρεγκ. Έτσι είναι οι βάτραχοι.
- Μα είναι ο βάτραχός μας! - Όχι δικός μου πάντως...
βάτραχος ή βατραχίνα. Δεν γνωρίζουμε το φύλο του.
Έλα, Τζορτζ.
Είσαι άντρακλας βάτραχος και χρειάζεσαι κάλτσες.
Τι;
Ωχ. Μπλέξαμε.
Επειδή ο πρόεδρος είναι γυμνός!
Μάλλον επειδή είμαστε
- λαθρεπιβάτες. - Α, ναι.
Ο Γκρεγκ φταίει, πέταξε τα χρήματά μας.
- Πιάστε αυτόν, όχι εμένα! - Ααα!
Συγνώμη!
Γυρίνοι! Τα μωρά σας!
Χμμμ.
Καλή σας μέρα, κύ...
Καλή σας μέρα, κύριοι.
Πηγαίνουμε... πηγαίνω να παίξω με την μπάντα τώρα.
- Γουίρτ, τυμπάνισέ με! - Καλά.
Άου! Άου, άου! Άου! Άου, άου!
Τα καταφέραμε;
- Ουφ! Έτσι νομίζω. - Γουίρτ, κάποιες φορές πρέπει να
αντιμετωπίζεις τα προβλήματά σου. Παραδώσου
- να σε πετάξουν από το πλοίο. - Σήμερα δεν είναι
- η σωστή μέρα να με συλλάβουν βατράχια. - Χμμ. Λοιπόν...
- Τι συμβαίνει; - Μη σπρώχνετε!
Ωχ! Ωχ! Ωχ!
Λοιπόν παιδιά.
- Σα φυσιολογικοί να 'στε. - Τυμπάνισέ με!
- Είπα, "φυσιολογικοί". - Φυσιολογικό είναι! Αφού είμαι τύμπανο!
Γουίρτ, τυμπάνισέ με!
- Τυμπάνισέ μου το πρόσωπο! - Καλά! Καλά! Σουτ!
Μην τραβάς την προσοχή!
Ουπς!
- Ουπς! - Πάει o φαγκοτίστας.
Ωχ.
Αμάν, αυτοί οι βάτραχοι δε μπορούν χωρίς φαγκότο!
- Χμμ. - Ωχ όχι.
Είμαι πολύ νέος για τη βατραχοφυλακή.
Και γιατί δεν παίζεις εσύ το φαγκότο;
Τότε σίγουρα θα μας πετάξουν από το πλοίο.
Όχι, ο Γκρεγκ έχει δίκιο.
Να το παίξεις. Θα τα πας μια χαρά.
- Ξέρεις να παίζεις μουσική. - Όμως το φαγκότο και το
κλαρινέτο είναι διαφορετικά. Δε ξέρω πώς να φυσάω
το φαγκότο. Οι χαμηλές και μεσαίες
νότες έχουν ομοιότητες υπό την έννοια...
- Γουίρτ, μπορείς. - Σοβαρά, κανείς δε θέλει
- να με ακούσει να παίζω. - Εγώ θέλω!
Εε...
- Γουίρτ; - Ναι. Ας ξεκινήσουμε.
Άου. Άου. Άου. Άου.
♪ Τη νύχτα, που η λίμνη καθρεφτίζει ♪
- Ti; - Ουάου!
♪ κι η σελήνη πλέει το κύμα στην ακτή ♪
♪ μια μόνη ψυχή τραγουδάει ♪
♪ με μια λύπη που την έχει δεχθεί ♪
♪ Επάνω απ' τα κρίνα τραγούδι ♪ ♪ ου-α ου-α ♪
♪ γλιστρά απ' τα βούρλα ψηλά ♪
♪ καλάμια από πάνω περνάει ♪
♪ ν' αγγίξει καρδιές στοργικά ♪
Ευχαριστώ για τη στήριξη που μου έδωσες για το φαγκότο.
- Ναι. Τελικά είσαι καλός. - Πάνω απ' όλα, είμαστε
- σε καλό δρόμο για την Αδελαΐδα. - Ναι. Υπέροχα.
- Δεν ακούγεσαι ενθουσιασμένη. - Ε απλώς...
δεν θέλω να σας... ξέχνα το. Ξέχνα το.
♪ συνεχίζει τον ρεμβασμό ♪
- Σουτ! - Εε...
♪ Πάνω από δέντρα, βουνά ♪
♪ Πάνω από φαράγγια σκοτεινά ♪
- Αχ! - ♪ Χαμηλώνει σε σπίτι με ρυάκι κοντά ♪
♪ και πάνω απ' του κήπου το τείχος ♪
♪ Σε σένα ♪
Αχ, το ήξερα ότι ήσουν ξεχωριστός.
Τι κάνουν;
Σα να πέφτουν σε χειμερία νάρκη μέσα στη λάσπη.
Πες, πού είναι το σπίτι της Αδελαΐδας; Κοντά;
Είναι... χμμ. Καλύτερα να πάμε
αύριο, νομίζω. Δεν θέλουμε να την ανησυχήσουμε
- τόσο αργά. - Τι υποτίθεται θα κάνουμε...
να καθίσουμε στις λάσπες με τα βατράχια;
Εκείνη η λάσπη είναι δικιά μου!
Ναι!
- Και τότε; - Ε τότε πήγα να μιλήσω
στη Σάρα... εννοώ να της μιλήσω σοβαρά, ξέρεις...
- ν' ανοίξω τα χαρτιά μου, έτσι; - Ναι.
Και τότε εμφανίζεται ο Τζέισον Φάντερμπερκερ απ' το πουθενά
και την παίρνει μαζί του! Αχ, Τζέισον Φάντερμπερκερ...
τι άνθρωπος.
Ήταν κι ο Γκρεγκ. Άρα θα ξεφτιλιζόμουν
- κι άλλο. - Μου φαίνεται
- ήσουν χαμένο κορμί εκεί πίσω. - Ευχαριστώ πολύ.
Εννοώ σε σύγκριση με εδώ.
Εδώ είσαι κάτι σαν ήρωας έτσι δεν είναι;
Είμαι; Δε νομίζω ότι θα έλεγα
- και "ήρωας", αλλά... - Θα μπορούσα λέτε
κι εγώ να γίνω ήρωας; Ε;
Καλά τα κατάφερες, κ. Πρόεδρε. Καλά τα κατάφερες.
Αν ήμουν στη θέση σου, δε θα ήθελα να επιστρέψω καν.
Ναι, αλλά δ-δε μπορώ να μείνω εδώ για πάντα.
- Γιατί όχι; - Χμμ; Γιατί όχι;
Επειδή... γιατί δεν μπορώ απλώς... ίσως όντως καλύτερα
- να μείνω εδώ. - Πολύ ωραία. Συμφωνήθηκε.
Δεν πάμε στην Αδελαΐδα. Καληνύχτα, Γουίρτ.
Ε, τι; Καληνύχτα, Βεατρίκη.
Βεατρίκη.
- Γκρεγκ, ξύπνα! - Μμ;
- Η Βεατρίκη έφυγε! - Τι;
- Έλα! - Μμμ.
- Έλα, Γκρεγκ! - Έρχομαι.
Κλείσε το μπουρί. Αυτός ο καθαρός αέρας κάνει
φρικιαστικά πράγματα στο τρυφερό μου δέρμα.
- Αδελαΐδα, πρέπει να μιλήσουμε. - Μου έφερες αυτό που σου ζήτησα;
Βρήκα δύο αδέρφια χαμένα στο δάσος,
αλλά δεν μπορώ να σου τα δώσω, Αδελαΐδα.
- Πρέπει να πάνε σπίτι τους. - Ανοησίες!
Το σπίτι αυτό θα γίνει δικό τους.
- Έτσι είπες, αλλά... - Δε βλέπεις ότι είμαι άρρωστη
κι ανήμπορη;
Αψού! Είμαι ολομόναχη σε αυτόν τον κόσμο.
- Θέλω ένα παιδί υπηρέτη. - Υπηρέτη;
Νόμιζα ήθελες να σου σκάψουν τον κήπο μόνο.
Η συμφωνία μας ήταν εσύ να μου φέρεις ένα παιδί υπηρέτη
και τότε εγώ σου δίνω το ψαλίδι...
και χρατς χρατς χρατς να κόψεις τα φτερά
της οικογένειάς σου για να γίνουν πάλι άνθρωποι.
Να γίνω μήπως εγώ υπηρέτριά σου;
Χα! Χρειάζομαι ένα μεγάλο, δυνατό παιδί!
Μπορείς να με κάνεις άνθρωπο, έτσι;
- Α, ναι... το ψαλίδι! - Ναι. Ναι.
Άρα, δώσε το ψαλίδι. Θα πάω να σώσω τους δικούς μου.
- Γουίρτ! - Κλείστε την πόρτα!
- Θα πεθάνω από το κρύο! - Τι γίνεται;
- Δεν θα 'πρεπε να είχες έρθει. - Αδελαΐδα;
Καλώς ήλθατε σπίτι, παιδιά.
Ε; Αα!
- Βεατρίκη, τ-τι...; - Εγώ...
- Μα νόμιζα ήμασταν φίλοι. - Τώρα μου ανήκουν.
Και μόλις γεμίσω τα κεφάλια τους με μαλλί,
θα γίνουν σαν προβατάκια και θα υπακούν
- κάθε εντολή μου. - Εξαρχής δηλαδή, μας
- πήγαινες σ' αυτήν την τρελή; - Υπακούω τις διαταγές του...
τη φωνή της νύχτας, το κτήνος του αιώνιου σκότους.
Τι κάνεις;!
Ωχ! Ο νυχτερινός αέρας είναι δηλητηριώδης!
Πάρε βαθιές ανάσες, κυρά μου. Γουίρτ, Γκρεγκ, πάμε!
- Θανάσιμος... αέρας! - Αα! χριστέ μου!
- Δεν αστειεύονταν! - Είναι καθαρός!
- Αααα! - Χμ;
Γουίρτ; Γκρεγκ;
Γκρεγκ! Γουίρτ!
Δεν είναι αυτό που νομίζετε! Εγώ μόνο... σας παρακαλώ ελάτε!
Ωχ.
- Χμμ. - Γουίρτ, και η Βεατρίκη;
Χμμ. Κανέναν δεν έπρεπε να είχα εμπιστευτεί.
Χμ;
Μπέντζαμιν Φράνκλιν!
Τελείωνε, Γκρεγκ.